4 آوریل 2024- محققان در یک مطالعه کوهورت آینده نگر، ارتباطی را بین حساسیت کمتر به انسولین و ایجاد آلبومینوری یافتند، که نقش سیگنال دهی انسولین را در پاتوژنز پروتئینوری نشان می دهد.

این یافته ها که در 28 فوریه 2024 در Diabetes, Obesity and Metabolism منتشر شد، پتانسیل بهبود سیگنال دهی انسولین را به عنوان یک استراتژی درمانی برجسته کرد.

این مطالعه نشان داد که حفظ عملکرد خوب انسولین برای جلوگیری از شروع آلبومینوری و کاهش خطر بیماری های کلیوی و قلبی عروقی، به ویژه در افراد غیر دیابتی، مهم است.

آلبومینوری، یک عامل خطر برای حوادث قلبی عروقی (CV) و مرگ و میر در جمعیت عمومی و در میان بیماران مبتلا به دیابت است. درک پاتوفیزیولوژی آلبومینوری برای مداخلات هدفمند به منظور کاهش آلبومینوری و پیامدهای همراه آن ضروری است. کاهش سیگنال دهی انسولین کلیوی در پاتوژنز آلبومینوری نقش دارد.

مطالعات طولی مرتبط با اثر انسولین و خطر آلبومینوری متعاقب آن، محدود هستند. بنابراین، دکتر داگلاس سی چانگ و همکارانش از مؤسسه ملی بهداشت، فینیکس در آریزونا، ارتباط ترشح و عملکرد انسولین اندازه‌گیری شده قبل از شروع دیابت، را با ایجاد آلبومینوری پس از شروع دیابت بررسی کردند.

برای این منظور، محققان ترکیب اولیه ی بدنی و حساسیت به انسولین را با یک کلمپ هایپرانسولینمی-اوگلیسمیک در تحریک زیر حداکثر و حداکثر انسولین(240 و 2400 پیکومول بر مترمربع بر دقیقه؛ M-low و M-high)؛ و ترشح انسولین را توسط تست تحملگلوکز داخل وریدی ]پاسخ حاد انسولین[(AIR)  در 170 بزرگسال بومی آمریکای جنوب غربی که متعاقباً به دیابت مبتلا شدند، اندازه گیری کردند.

پس از شروع دیابت و در متوسط زمان پیگیری 13.6 سال، 81 شرکت کننده دچار آلبومینوری شدند (نسبت آلبومین به کراتینین ادرار ≥30 میلی گرم بر گرم). ارتباط مجزایM-low  و M-high؛ وAIR  (به ازای هر یک واحد تغییر در انحراف استاندارد)با خطر آلبومینوری توسط مدل‌های رگرسیون کاکس که برای جنس، سن و درصد چربی بدن تنظیم شده بود، ارزیابی گردید.

محققان یافته های زیر را گزارش کردند:

•  شرکت کنندگانی که به آلبومینوری مبتلا شدند در مقایسه با کسانی که به آلبومینوری مبتلا نشدند از نظر سن، جنسیت، درصد چربی بدنی و AIR مشابه بودند، اما حساسیت کمتری به انسولین داشتند.

•  در مدل‌های تنظیم‌شده ی جداگانه،M-low  و M-high پایین هر دو با افزایش خطر آلبومینوری مرتبط بودند (نسبت خطر به ترتیب: 1.51 و 1.31)، در حالی که AIR با افزایش خطر آلبومینوری مرتبط نبود(نسبت خطر: 1.15).

در نتیجه، عملکرد کمتر انسولین در بومیان آمریکایی بدون دیابت، یک عامل خطر در ایجاد آلبومینوری پس از شروع دیابت است.

محققان نوشتند: «این یافته‌ها سیگنال‌دهی انسولین را به عنوان یک هدف درمانی احتمالی برای پیشگیری از بیماری‌های قلبی عروقی و کلیوی نشان می‌دهد».

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/insulin-resistance-before-diabetes-onset-may-increase-risk-of-albuminuria-after-diabetes-onset-study-126694